Natuur onder de loep

Zoetermeer - In deze rubriek schrijven kenners over de natuur in Zoetermeer. Deze week een bijdrage van insectenliefhebber en IVN-lid Rob Schouten, niet over een insect, maar over een slak.

Slakken
De segrijnslak is niet zo’n geliefd beestje: het houdt van lekker jong en levend groen. Daar hebben tuinliefhebbers een probleem mee. Zoals een aantal andere slakken is de segrijnslak een hermafrodiet. Hij/zij is zowel man als vrouw, en kan zichzelf dus ook bevruchten, als er geen maatje te vinden is. Maar het liefst doet hij/zij het met een ander.

Dat doet-ie wel ingewikkeld, met een ‘paringsdans’, en dat kan uren duren. Eerst tasten ze elkaar af met hun voelsprieten (ieder heeft er vier, op de twee langste zitten de ogen, de andere, kleinere twee worden gebruikt om mee te tasten). Daarna glijden of ’dansen’ ze tegen elkaar aan. Na een tijdje drukken ze een ‘liefdespijl’ van kalk door de huid van de ander, met een soort slijm erop dat ervoor zorgt dat het afweersysteem van de ontvanger de binnenkomende zaadcellen niet aanvalt.

De paring gebeurt ‘wang-aan-wang’. De geslachtsopening bevindt zich namelijk achter de rechterwang van de slak. Pas na de paring worden de eicellen gemaakt, die dan bevrucht worden. De eitjes worden meestal in de lente in een zelf gegraven holletje gelegd, als de slak wakker is geworden uit de winterslaap en zich vol heeft gegeten om weer op krachten te komen.

Met zo’n droge en hete zomer als dit jaar houden ze ook wel een ‘zomerslaap’, om uitdroging te voorkomen. Slakken bestaan immers grotendeels uit water.

De segrijnslak wordt ook wel de kleine wijngaardslak genoemd, en wordt als een lekkernij beschouwd. Ze moeten dan wel eerst goed ontgifd worden, dus die uit je tuin opeten is niet aan te raden.