Piëzo viert 20 jaar sociaal werk in Zoetermeer

Zoetermeer - Honderden mensen kwamen woensdag 23 september samen in het Stadstheater om 20 jaar Stichting Piëzo te vieren.

De kinderen van Wijck trapten de avond af met een dansvoorstelling, waarna burgemeester Michel Bezuijen niet onder stoelen of banken stak hoe groot de bijdrage van Stichting Piëzo aan de stad is. De facilitator van de avond, Karim Amghar, opende met een aangrijpende vraag die de hele zaal stil maakte. “Waartoe ben je in staat om je kind eten te geven?” Iemand riep al snel: “stelen”. Hij vroeg door: “ook bedelen?” “Nee, dat zou ik niet doen”, klonk het. Waarop hij antwoordde: “Dus je laat je kind sterven?”. Toen kwam het eerlijke antwoord: “Nee, ik zou inderdaad bedelen”. Karim, zelf opgegroeid in een Marokkaans gezin dat uit wanhoop naar Nederland kwam voor een beter bestaan, sloeg zo de brug naar zijn eigen ouders en naar de vele duizenden ouders die dezelfde keuze maakten.

De ouderen van Het Vonkje zorgden vervolgens voor een komische theatervoorstelling die de zaal deed schateren. Het warm gemaakte publiek kon daarna genieten van een diep gesprek van een panel dat bestond uit Nuray, ervaringsdeskundige bij Piëzo, wethouder Veronique Frinking, teamleider mboRijnland Leffert klok, Beleidsadviseur Jeugdgezondheidszorg (JGZ) Mirjam Nobel en directeur Piëzo Mirjam van Bijnen over kansengelijkheid en inclusie. Ze vertelden gezamenlijk hoe ze samen aan de slag gaan, niet als losse initiatieven, maar als één beweging.

Toen kwam het moment dat de hele zaal stil maakte: een video van Nuray, een Turkse vrouw die zo’n vier jaar geleden met haar gezin naar Nederland kwam. Ze vertelde hoe eenzaam ze was geweest, hoe ze niet wist waar ze moest zijn of bij wie ze terechtkon. Totdat ze op een dag bij Stichting Piëzo naar binnen stapte. “Ik wist meteen dat ik thuis was,” zei ze.
“Maar hoe was Stichting Piëzo dan ontstaan?”, vroeg Karim zich af. Oprichter en directeur-bestuurder Mirjam van Bijnen was ooit met haar man Mark en vriendin Lies Christen in Frankrijk, toen het idee ontstond. Mirjam zag al jarenlang hoe mensen in verschillende trajecten terechtkwamen die vervolgens gewoon na een tijdje stopten. Wat als we mensen van A tot Z zouden begeleiden, zodat ze uiteindelijk weer op eigen kracht verder kunnen?

Dat “wat als” is 20 jaar later een organisatie die duizenden mensen zoals Nuray heeft laten zien dat ze wél talent hebben, dat ze wél meetellen, en dat ze wél onderdeel zijn van deze samenleving. Zoals Mirjam zelf zei: “Het gaat om de mensen. Zij doen het. Iedereen bij Piëzo doet het samen. Ik sta dan wel aan het roer, maar zij doen het”.