Column - Religie: lekker belangrijk

Er zijn dagen waarop het lijkt alsof het denken ons langzaam uit de handen glipt. De telefoon schuift woorden naar voren alsof hij ons beter kent dan wij onszelf. De mailbox antwoordt terwijl wij nog niet eens hebben nagedacht over de vraag. En AI — als een stem die haast overal antwoord op heeft — staat klaar om elk begin van reflectie van ons over te nemen. Het gemak is verleidelijk. Maar ergens, in een stillere laag van ons bewustzijn, schuurt het. Want wat gebeurt er met een mens die zijn eigen innerlijke bewegingen niet meer volgt? Die niet meer luistert naar de aarzelingen, de vragen, de nuance?

De traditie van de kerk fluistert een ander ritme. Geen ritme van snelheid, maar van ontvankelijkheid’. Het leven als ‘geschenk’, niet als project. Het denken als ‘gave’, niet als last. Onze vermogens om te onderscheiden, te overwegen, te kiezen — ze zijn niet bedoeld om uit te besteden, maar om te koesteren.

In een wereld vol automatische suggesties wordt het bijna een spirituele daad om volledig zelf te denken. Niet zozeer luid, nog minder polemisch, maar aandachtig. Met een open hart. Met een luisterende geest. Misschien begint dat met iets heel eenvoudigs: het scherm neerleggen. De stilte binnenlaten. De adem volgen. En dan merken dat er in ons iets aanwezig is dat geen machine kan nabootsen: een innerlijke ruimte waar waardigheid woont.

Misschien is dat de stille opdracht van deze tijd: niet om technologie te wantrouwen - want we zien dat daarmee ook veel moois en goeds tot stand wordt gebracht - maar om onze eigen ziel niet te laten verdampen in het gemak van automatische antwoorden. Om wakker te blijven in een wereld die ons in slaap wil wiegen door ons denken te dimmen. Om te leven vanuit die heilige kern waar geen algoritme bij kan: het besef dat wij geschapen zijn om te onderscheiden en lief te hebben. Dáár wordt onze waardigheid geboren. En waar die erkend en geëerbiedigd wordt krijgt een andere stem in ons bestaan ruimte. De stem die draagt wie wij zijn. Die ons uitdaagt en bevraagt. Maar die ons ook roept om werkelijk en voluit te leven.

Adri Kortekaas, Pastor H. Nicolaasparochie Zoetermeer