Een levenslange wedstrijd, op en naast het veld

Zoetermeer – Een speciaal hoogtepunt in het leven van Michael van Zuijlen (33): de voetbalgekke Zoetermeerder behaalde recentelijk zijn officiële KNVB trainersdiploma. En dat is bijzonder, want Michael is de tweede Nederlander die die cursus afrondt vanuit zijn rolstoel. Mede door een zeldzame spierziekte verplaatst hij zich al jaren met het voertuig. ‘’Overal waar je komt, sta je met 1-0 achter.’’

Door Jasper de Bruin

‘Het was een lekker feestje!’’, vertelt Michael. Het visuele bewijs daarvan wordt direct getoond bij binnenkomst in zijn huiskamer. Daar waan je jezelf – een week voor de allereerste wedstrijd – helemaal in de WK-sferen. Een mengelmoes aan oranje slingers, ballonnen en andere vrolijke feestaccessoires: alsof er een sportieve bom in je gezicht ontploft.
‘’De afgelopen maanden waren intens, en dus was de ontlading groot. Dat hebben we natuurlijk goed gevierd.’’ Het zijn de woorden van Michaels moeder, Sylvia. Vanwege zijn spierziekte is het voor de dertiger soms lastig om zich verbaal te uiten. In dat geval springt Sylvia bij. ‘’Met de ziekte van dystonie verkrampen de spieren in je lichaam. Dat is pijnlijk en kost veel moeite. Vaak ken je goede en slechte dagen. Op goede dagen heb je veel energie en ben je beter verstaanbaar. Op slechte dagen…’’ ‘’ben ik moe’’, vult Michael aan, waarna hij vervolgt: ‘’Vorig jaar hoorde ik van de dokter dat ik nooit meer kan voetballen. Dat deed veel pijn. Ik ben opgegroeid in de voetbalwereld, weet niet beter dan dat ik op de voetbalclub ben. Deze sport biedt me zo’n fijne afleiding. Het idee dat dat ophoudt, is verschrikkelijk.’’

KNVB-trainerschap
Desondanks laat Michael zich niet uit het veld slaan. ‘’Vanuit het G-elftal(gehandicaptenelftal, red.) deed hij al ervaring op als trainer’’, zegt Sylvia. ‘’Toen duidelijk werd dat Mike niet langer kon voetballen, hebben we hem ingeschreven voor de KNVB-trainerscursus.’’ Michael knikt en neemt over: ‘’Vervolgens gaf ik trainingen, begeleidde wedstrijden en coachte de spelers. Alles wat ik deed werd vastgelegd en doorgestuurd naar de KNVB. In totaal gaven zij me 19 praktijkopdrachten en 23 theorieopdrachten. Soms was dat erg pittig, maar je weet waarvoor je het doet.’’Met een officieel trainerscertificaat in bezit, is Michael nu bevoegd om trainingen te verzorgen voor amateurploegen van 11 t/m 19 jaar oud. ‘’Ik heb alleen geen club. Hopelijk vind ik die nog. Ondanks mijn beperkingen, lees ik het spel als geen ander.’’ Het trainersbrevet, zo blijkt achteraf, kent nog een diepere, emotionele waarde. ‘’Na afloop hoorden we dat Michael de tweede persoon in Nederland is die zijn trainersdiploma heeft behaald vanuit een rolstoel. Dat maakt alles nog veel specialer’’, aldus een trotse moeder.

Uitdaging
De weg naar afronding van zijn cursus verliep niet zonder horten of stoten, vertelt Michael. ‘’Het traject was soms zwaar. Vanwege mijn wisselende energieniveau verliep de ene sessie beter dan de ander. Zeker aan het begin moesten jongens wennen aan mijn beperkingen. Het moeilijk kunnen spreken zorgde weleens voor miscommunicatie. Daarom vond ik het belangrijk dat jongens wisten wat hun taak in het veld was. Sommigen knikten wel, maar hadden geen idee. Ik maakte hen duidelijk dat ze het net zo vaak moesten vragen, tot ze het echt begrepen. Alleen zo kun je wedstrijden winnen.’’

Leven met dystonie
Hoewel niet dodelijk, bestempelt moeder Sylvia de ziekte van haar zoon als sluipmoordenaar. ‘’Voor je er erg in hebt, kun je niets meer. Vergeleken met een paar jaar terug is Mike flink achteruitgegaan. En het zal alleen maar verergeren. Daarom woon ik tegenwoordig in het appartement hiertegenover. Als er iets is, ben ik zo bij hem. Hij heeft ook een noodknop, zodat er altijd hulp beschikbaar is.’’ Michael blijft, ongeacht de omstandigheden, strijdvaardig in het leven staan. “Nog geen acht jaar geleden ging ik alleen op vakantie en reed ik auto. Nu kan dat niet meer. Maar ik wil vooral laten zien wat ik nog wél kan.”