“Ik wilde niet meer schreeuwen tegen mijn kinderen”

Zoetermeer - “Ze kwam één keer per week en ik hoefde even niets. Alles was goed. Ik was goed zoals ik was als moeder. Soms ging ik een kwartiertje wandelen en paste zij op mijn twee jongens. Soms werkten we samen een berg was weg.” Als ze over haar begeleider Mieke van Humanitas spreekt, doet single moeder Anne dat met warmte. 

Anne heeft bijna een jaar gebruik gemaakt van Home-Start, een project van Humanitas Zoetermeer dat gezinnen een steuntje in de rug geeft. Vaak gaat het om de ouders die overbelast zijn. Zoals de alleenstaande moeder die de opvoeding van haar kinderen bijna niet meer aankan. Of gezinnen waarin de kinderen zoveel aandacht vragen dat de ouders op instorten staan. De vrijwilligers van Home-Start voorkomen door hun hulp vaak zwaardere - en duurdere- vormen van professionele (jeugd)zorg die door de gemeente betaald moet worden.

Anne 
Anne woont met haar twee zoontjes in een rijtjeshuis in Zoetermeer. Ze is ook opgegroeid in Zoetermeer. Hoewel ze geen fijne jeugd had in de stad, is ze na een aantal omzwervingen toch weer teruggekeerd. Na haar scheiding kocht ze dit huis voor zichzelf en haar twee jongens. Toen ze erin trok, stortte ze letterlijk in. “Ik kwam grotendeels alleen te staan in de zorg voor mijn twee jongens. Ik heb door omstandigheden geen contact meer met mijn moeder en omdat ik nieuw was in Zoetermeer, heb ik ook geen netwerk om me heen. Ik merkte dat ik het niet meer aankon. Dat ik schreeuwde tegen mijn jongens. Dat wilde ik helemaal niet, maar ik kon gewoon niet meer.”
Na een zware jeugd met weinig liefde en aandacht, een aantal mislukte studies, een huwelijk met nare ervaringen én de zorg voor twee kinderen die grotendeels op haar schouders kwam te liggen, ging het eenvoudigweg niet meer. Maar hulp vragen deed Anne niet. Via de JGZ (Jeugdgezondheidszorg, consultatiebureau) vinkte ze op een formulier zomaar een keer twee hokjes aan waarin gevraagd werd of ze van het ouderschap genoot. De twee keer “soms” die ze aankruiste, zorgden voor een gesprek en een doorverwijzing naar Humanitas. Anke IJdens, coördinator van Home-Start van Humanitas vertelt: “Ouders komen via allerlei doorverwijzingen bij ons, zoals via de JGZ, het Meerpunt van de gemeente Zoetermeer of een andere verwijzer. Vaak omdat de ouders overbelast zijn door de gezinssituatie. Soms omdat er iets met een kind aan de hand is. Waar de gezinnen mee zitten, verschilt heel erg. Het kind slaapt niet, de ouders zijn bekaf en kunnen het even niet meer aan of er zijn problemen op school. Wij van Home-Start Humanitas stappen in een gezin met een vrijwilliger die we koppelen op basis van een klik die wij zien. Op die manier kom je niet in “het systeem” terecht, maar word je geholpen door iemand die dit vanuit liefde en iets willen betekenen voor anderen doet. Dit noemen we wel eens “professionele nabijheid”. Het is een vorm van hulp die veel lichter is dan de echte jeugdzorg.” Een vrijwilliger komt dus bij mensen aan huis en blijft ongeveer een jaar en praat veel met de ouders en kinderen. Hij of zij loopt als het ware eens per week een stukje mee.

Weer zelf verder 
Dat deze vorm van gezinnen ondersteunen door vrijwilligers gebeurt, betekent niet dat de hulp minder belangrijk is, of minder effectief. Zo benadrukt ook Anne: “Mieke heeft zoveel voor mij kunnen doen. En juist omdat ik voelde: ik hoef niks, ik hoef geen doel te bereiken, geen formulieren in te vullen en niet in een systeem te passen met mijn “klachten”, voelde het heel vertrouwd en warm. Mieke vertelde zelf ook veel over haar ervaringen met haar vier kinderen. Dat heb je met een professionele zorgverlener veel minder: zij houden toch wat meer afstand. Toen Mieke en ik stopten, op mijn teken, voelde ik: ik kan het weer zelf. Ook met mijn jongens gaat het goed.”