Column: Religie lekker belangrijk - Het zijn vaak uitersten

Vandaag de dag staan we ook steeds vaker tegenover elkaar. Waardevolle inzichten van anderen slaan we af, we zien alleen onszelf. In de wereld is de verdeeldheid groot, in het dagelijks leven en in de ruimte om ons heen… Wat gaat er verloren in dat grensgebied tussen vervreemding en verbinding, en wat kunnen wij eraan doen om weer te geloven in elkáár?

Toen ik vijf jaar geleden met mijn vrouw een groepsreis door India maakte, kwamen reisgenoten er door onze openheid al gauw achter dat wij gelovig zijn. Vanwege het dagelijks aanwezige Hindoeïsme, kwamen we vaak verdiepend met elkaar in gesprek over religies. Ik merkte al gauw dat ik door mijn geloof werd gemeden door de groep, want voor velen was het woord religie onlosmakelijk verbonden met kerk en dogma’s. “Ik geloof niet” was dan een stellige uitspraak. Al reizend bezochten we tempels, doopten we ons onder in heilige rituelen en beleefden daardoor een sterk gevoel van verbondenheid. Niet alleen met de mensen waarmee we reisden maar met alle mensen om ons heen. Religie deed er niet meer toe, en eigenlijk toch wèl! Want we merkten dat onze verschillen steeds meer vervaagden en overeenkomsten zichtbaarder werden in gesprekken en verhoudingen.

Degenen die eerst afwijzend waren over religie, namen ons in hun verhalen mee naar hun Zonnewende cirkels of vertelden met passie over hun yoga healings. “Dus eigenlijk geloof jij wèl” zei ik op een keer, “want jij gelooft in dezelfde kern als ik, alleen de vorm is anders”. Voor mij is de kern: Wij hebben allemaal het leven gekregen en willen de wereld mooier achterlaten. Ruimte voor elkaar kan hierin verbinding geven. Eigenlijk is religie als een jas, hij moet jouw goed passen. Dan wordt het vanzelf een mantel der liefde. Een mantel met zakken aan de binnenkant voor vergeving, acceptatie, delen en helen, verschillen en overeenkomsten, voor verbinding en liefde voor elkaar.

Ik geloof het wél!

Taco Jonker, Voorganger van het Apostolisch Genootschap Zoetermeer