Column - Religie Lekker Belangrijk: De steen die leert huilen

Soms kom je iets tegen dat je niet meer loslaat. Voor mij was dat het verhaal van The Crying Stone in Ierland. Een steen die herinnert aan de duizenden mensen die hun vaderland verlieten, op zoek naar een betere toekomst. Maar vooral ook aan degenen die achterbleven. Een steen die niet spreekt, maar toch een verhaal vertelt over afscheid, liefde en gemis.

Het zette me aan het denken. Hoe vaak rennen we niet door naar het volgende moment? We sluiten een hoofdstuk af, beginnen aan iets nieuws en gaan weer verder. Een nieuwe baan, pensioen, een verhuizing, een diploma, een kind dat uit huis gaat.

Ook verdriet krijgt soms nauwelijks de tijd om te landen. Alsof het leven verwacht dat we vooral dóórgaan.

Misschien hebben we daarom rituelen nodig. Niet omdat het moet, maar omdat ze ons helpen even stil te staan. Een kaars aansteken. Een wandeling maken. Een steen meenemen uit een bijzondere omgeving. Een lied zingen of juist een minuut zwijgen. Eenvoudige gebaren die zeggen: dit moment doet ertoe.
Het mooie van een symbool is dat het voor iedereen iets anders betekent. Een ring is niet zomaar een ring. Een steen is niet zomaar een steen. Een stuk brood is meer dan voedsel. Ze krijgen betekenis doordat wij er ons verhaal aan verbinden.

In een wereld waarin snelheid vaak belangrijker lijkt dan aandacht, zijn zulke momenten misschien wel harder nodig dan ooit.

Ze vormen kleine rustpunten in een druk bestaan. Geen vlucht uit het leven, maar juist een manier om het bewuster te beleven.

Misschien hoeft een ritueel niet eens groot of bijzonder te zijn. Misschien begint het met één eenvoudige vraag: Waar wil ik vandaag even bij stilstaan?

Want uiteindelijk zijn het niet alleen de grote gebeurtenissen die ons vormen. Het zijn juist de momenten waarop we de tijd nemen om te voelen wat werkelijk van waarde is.

Annemieke Schipper, voorganger Apostolisch Genootschap Zoetermeer