Column: Verandering

Het is voorbij, de gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest. Als ik dit schrijf, is de uitslag nog niet bekend. Ik heb net mijn stem uitgebracht en ben er nu ook wel even klaar mee.
Dat gold niet voor de vrouw die voor me stond in de rij in het stemlokaal. Ze ging vanwege haar rollator niet heel snel door het gebouw heen, maar ik had alle tijd. Net al zij. Ze vertelde me dat ze inmiddels 82 jaar was en al bijna 50 jaar in Zoetermeer woonde. Haar kinderen waren hier opgegroeid. Haar man was inmiddels overleden, maar ze peinsde er niet over haar huis hier in de wijk te verlaten. “Hier ken ik alles en iedereen, ik kan de weg in huis blindelings vinden en ik ben in 5 minuten heerlijk in de natuur van het Buytenpark”. Ik wilde nog iets zeggen over doorstroming en de krappe woningmarkt, maar op zoveel dagelijkse logica had ik ook geen antwoord.
Op haar leeftijd nog altijd stemmen? Ik vroeg haar of ze de gemeentepolitiek nog altijd volgde. “Jazeker”, was haar antwoord. “Ik heb niet de illusie dat mijn stem de wereld gaat veranderen. Maar als je niet stemt, moet je ook niet zeuren de komende vier jaar”. Ze bleek nog geregeld online op haar iPad het Zoetermeerse nieuws te volgen. “Al die mensen die maar overal over zeuren en tegen zijn”, ging ze verder. Ik vroeg haar hoe zij dan tegen ontwikkelingen in de stad aankeek. Het is toch immers logisch dat mensen in het geweer komen als ze ineens een flatgebouw in hun achtertuin krijgen? Of als er een zwembad sluit? “Weet je wat het is?”, antwoordde ze. “Mensen houden geen rekening meer met elkaar. Ze moeten zich vaker afvragen ‘hoe verandert dit mijn leven’ als ze ergens boos over zijn. En als het hun leven minder verandert dan dat van een ander, dan kunnen ze inschikken.” Ik wilde een slimme tegenwerping doen, maar ik kwam nergens meer op. Meer huizen bouwen of mijn mooie uitzicht? De OZB verhogen of een zwembad sluiten? Een regenboogvlag hijsen of niet geconfronteerd worden met andersdenkenden? Ze had 100 procent gelijk.
Voor de komende vier jaar krijgen we ongetwijfeld weer heel veel ideeën en beslissingen in de stad die weerstand oproepen. Maar voordat we massaal naar het toetsenbord grijpen om andere te veroordelen; laten we even stilstaan en nadenken. Hoe verandert dit mijn leven? En misschien blijken zaken dan wel veel minder zwart-wit dan we af en toe denken en voorstellen.

Sebastiaan Smits, directeur Storytellers