Column: Sneeuw in de zomer

Willien van Wieringen, Coördinator 2e Verdieping, parochieel centrum voor spiritualiteit en samenleving
Het bleek de vakantie van het klimaat te worden. Of van de klimaatcrisis. Of van de klimaatcatastrofe. Kiest u maar.
We waren eerst in Oostenrijk. Niets aan de hand daar, zult u misschien denken. Groene bergen, besneeuwde toppen, klaterende watervallen. Elke namiddag een verfrissende bui.
De rest van Europa leek ondertussen letterlijk in brand te staan.

Toen we een gletsjer bezochten, werden we met onze neus op de Oostenrijkse feiten gedrukt. In plaats van de verwachte machtige ijsvlakte zagen we een kleine, witte weide met ernaast een wit doek van honderden vierkante meters, uitgerold en vastgezet. Vanuit de verte leek dit onderdeel van de gletsjer, dichterbij bleek het een preventieve maatregel tegen het smelten van het eeuwige ijs. Daar weer naast stonden de sneeuwkanonnen. Want er mag misschien weinig natuurlijke sneeuw zijn in de winter, geskied zal er worden.

Ondertussen was het in Zoetermeer tropisch warm, zo lazen we op onze mobiel.
Wat treurig gestemd keken we uit over het ‘dak van Tirol’, zoveel grijzer dan nodig. Ik dacht aan psalm 121: ‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van JHWH, die hemel en aarde gemaakt heeft.’ En langzaam drong het besef door: sneeuw smelt, gletsjers worden kleiner, maar de bergen blijven. Vanwaar ik mijn hulp mag verwachten, dat blijft. God blijft. Hij is de Schepper die alles geschapen heeft. Wij zijn als schepsels onderdeel van die schepping, en verantwoordelijk voor de loop der dingen, voor de verstoorde loop der dingen. Voor de schepping die uit lijfsbehoud op eigen wijze reageert op ons handelen. Dat in veel gevallen gericht is op eigen belang. Wat resulteert in overbevissing, overbemesting, drinkwater voor datacentra, elektriciteit voor AI in plaats van mensen.

Wat blijft zijn de bergen. Wat blijft is God op wie we mogen vertrouwen. Bij terugkomst regende het in Zoetermeer. Godzijdank.