Column: Religie: Lekker belangrijk - of steeds minder?

Steeds minder mensen zeggen dat ze belijdend gelovig zijn: nog maar 42%. Tien jaar geleden was dat nog de helft van Nederland. Als deze trend lineair zo door zou gaan, zou rond 2070 niemand in Nederland meer geloven. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Deze ontwikkeling zal op enig moment zeker afvlakken, want er zullen ook weer gelovigen bij komen, door bekering of immigratie bijvoorbeeld. Religie zal nooit verdwijnen, maar de rol ervan voor het persoonlijke leven van mensen wordt blijkbaar wel steeds kleiner.

Gek genoeg heb ik daar als niet-gelovige een dubbel gevoel bij. Ik denk enerzijds heus wel eens: “Zie je nou wel, mensen worden eindelijk verstandig want God bestaat niet”, maar ik denk anderzijds ook: “Religie geeft mensen structuur, houvast en richting, zijn ze zonder dan wel gelukkiger?”. Dat laatste kan natuurlijk, als religie verstikkend werkt op je persoonlijke ontwikkeling, bijvoorbeeld omdat je ontdekt dat je homo bent terwijl je omgeving daar niet positief op reageert. Of omdat je als vrouw wordt achtergesteld op religieuze gronden. Niet meer geloven en niet meer naar de kerk gaan kan dan een bevrijding zijn. Maar het kan eveneens als een verlies voelen, omdat je geloof je ook een warm bad, troost en een gemeenschap biedt, waarin je je thuis voelt.

Gelukkig gaan mensen er in Nederland helemaal zelf over of ze geloven of niet, of ze tot geloof komen of er juist ‘vanaf’ vallen. Ik ben blij dat ik in een democratisch land woon waar de scheiding tussen Kerk en Staat een algemeen aanvaard principe is, dat gelovigen en ongelovigen gelijkelijk beschermt. De Staat (de overheid) en de Kerk (daarmee worden alle religies bedoeld) schrijven elkaar niet de regels voor. Er is geen religie of levensbeschouwing die door de overheid wordt voorgetrokken of achtergesteld. Laten we dat vooral zou houden. Mits we ons natuurlijk wel houden aan de wet, want niet alles kan en mag op grond van de vrijheid van godsdienst of meningsuiting. Met deze vrijheden komt namelijk ook de verantwoordelijkheid om de mening, de persoonlijke levenssfeer en de keuzes van de ander te respecteren. En dat is maar goed ook.

Margot Kraneveldt (Humanist en atheïst, op persoonlijke titel)