Column: Versmalling

Het was een bijzonder schouwspel. De oude man liep heel voorzichtig voetje voor voetje over het zebrapad. Voor zich uit droeg hij een boodschappentas, die hij met beide armen stevig vast hield. Hij zag er niet uit alsof hij überhaupt snel kon lopen, maar de sneeuw en gladheid maakte hem nog voorzichtiger. En dus langzamer.
De automobilist die voor de zebra stond, wilde het duidelijk allemaal wat sneller. Voor de derde keer drukte hij nu op zijn claxon, alsof de man daardoor sneller zou gaan lopen. Dat hardnekkige toeteren was ook de reden dat ik uit het raam van mijn werkkamer keek wat er aan de hand was. Ik was net bezig met een nieuwe liedtekst voor onze nieuwe musical in het Buytenpark en op de een of andere manier lukt het bedenken van rijmschema’s altijd beter als ik er bij rondloop.
Op de laan voor mijn huis heeft de gemeente een aantal jaren geleden twee wegversmallingen aangebracht. Het idee is dat verkeer daardoor bij de schoolzone netjes 30 kilometer per uur rijdt. In praktijk komt het neer op heel veel afremmen en optrekken, wat volgens mij de hoeveelheid fijnstof in de buurt niet ten goede komt. En geregeld vinden twee automobilisten dat ze evenveel recht hebben op de weg, wat gewoon niet past in de versmalling. Mijn idee is dat je dan weer even achteruit gaat en de ander voor laat gaan. Het idee van vele anderen is boos uitstappen en ruzie maken. Alsof de weg daardoor breder wordt...

Ik stond me net te verbazen over het ongeduld van de automobilist toen het nog drukker werd op de zebra. Een volgende auto besloot de rij wachtende auto’s links te passeren en schoot de zebra op. Net op tijd kwam hij tot stilstand voor de oude man, die duidelijk geschrokken bleef staan. Ook deze auto drukte hard op de claxon, wat me nog meer verbaasde. Het was namelijk een uitvaartauto. Hij had duidelijk geen vracht aan boord, anders had hij niet zo’n haast gehad. Maar nu had hij geluk dat hij niet ter plekke een extra vracht kon inladen. De oude man schuifelde verder en bereikte de overkant. Daar stapte hij heel voorzichtig over de berg sneeuw die de sneeuwschuivers hadden gecreëerd en stond veilig op de stoep. Meewarig keek hij achterom naar de nu voorbijrazende auto’s. Niet alleen een versmalling in de weg, kennelijk ook een versmalling in hun denken. Ik zwaaide vanuit het raam, de oude man zwaaide terug en vervolgde stapje voor stapje zijn weg.

Sebastiaan Smits, directeur Storytellers