Zoetermeerse helpt vluchtelingen uit Oekraïne

ZOETERMEER - Olga kon het niet langer aanzien. Haar 83-jarige moeder schuilde in een steenkoude kelder vlakbij Charkov, waar bommen vielen. Zij besloot afgelopen donderdag haar moeder op te halen. Anna Zemienieki uit Zoetermeer wilde ook niet langer lijdzaam afwachten. Zij reed met haar collega Casper van Eersel in een gehuurde bus om mensen op te halen.

Door Kees van Rongen

“In een leegstaand winkelcentrum vlak over de grens in Polen lagen veelal moeders met kinderen in winkelpanden te wachten op vervoer,” vertelt Anna Zemienieki. Zij keerde uiteindelijk na drie dagen terug met drie meisjes uit Oekraïne, die waren gevlucht voor het oorlogsgeweld. Twee keer 1500 kilometer was een hele onderneming. “Bij elk winkelpand stond de naam vermeld, waar de gevluchte mensen heen wilden. Vaak was dat Berlijn, maar ook Nederland werd geregeld genoemd. In Polen is de opvang prima geregeld,” zegt Anna. “Het was in dit opvangcentrum warm en schoon. Er was zelfs een kinderspeelplaats gemaakt. De mensen kregen eten en drinken. Bussen reden af en aan om mensen naar een volgende opvang te brengen.”

Wachten op vervoer
Bij de grensplaats Medyka waar duizenden mensen op vervoer wachtten, vroeg Anna aan de aanwezige organisatie of er mensen met haar mee wilden.
“Mijn collega bij RoboHouse van TUDelft, Casper van Eersel, had een bus gehuurd. Mijn vader is in Polen geboren op vijf kilometer van Lviv. Ik ken Polen goed, kom er elk jaar en spreek Pools. We hebben flink doorgereden en in de auto een paar uur geslapen. Onderweg kwamen we honderden bussen tegen, die naar de grens reden om mensen op te pikken. Ook de treinen zaten stampvol. Verder zagen we geregeld konvooien van hulporganisaties. Bij de grens was het onrealistisch. Aan de ene kant van de weg een McDonald’s, waar mensen zaten te eten en aan de andere kant het vluchtelingenkamp. We schreven ons in als vervoerder en gingen op zoek naar mensen die met ons mee wilden naar Nederland. Drie meisjes wilden graag met ons mee naar Badhoevedorp, waar familieleden woonden.”
Anna vraagt om toch vooral geld te blijven doneren. Zelf had zij van donaties medicijnen, babyspullen, tandpasta, tandenborstels, luiers en water ingeslagen om de mensen te helpen. “De meeste vluchtelingen hebben zelf warme kleding en hebben daaraan dus minder behoefte,” zegt Anna.

Niet iedereen wil helpen
“Het heeft ons verbaasd hoeveel mensen met de auto naar de grens zijn gereden om daar te helpen. Maar in Nederland was dat toch anders. We kwamen met autopech te staan vlakbij Arnhem. We moesten zes uur wachten voordat een garage kon helpen. Bij een benzinestation hebben wij aan een Nederlands stel uitgelegd wat er aan de hand was en of zij ons bij een volgende afslag konden afzetten. Helaas daar hadden zij geen tijd voor, zij wilden zo snel mogelijk naar huis na hun wintersportvakantie. Een zus van Casper haalden de meisjes op en wij overnachtten in de winkel bij het benzinestation.”
Casper van Eersel gaat komend weekend met twee grotere bussen weer naar Medyka om mensen op te halen. Hij hoopt donaties via zijn LinkedIn profiel te ontvangen om meer vluchtelingen te kunnen helpen. Inmiddels heeft Casper familie gevraagd om vluchtelingen op te vangen. “Er zijn zoveel lieve mensen, die dat ook daadwerkelijk doen.”

Trauma
De moeder van Olga is nog getraumatiseerd van haar ellende in Charkov, haar reis van Charkov naar Lviv, zo’n 900 kilometer, en vervolgens de 1500 kilometer naar Zevenhuizen. Daar wordt zij momenteel liefdevol opgevangen door dochter Olga, schoonzoon Theo en de 4-jarige kleinzoon Victor. “Het was heel spannend,” vertelt Olga, die geëmotioneerd vertelt over haar reis. “Ik heb veel contact met mijn broer en neef in Charkov, die over de ellende in die stad vertellen. Ieder moment verwacht ik, dat een bom het huis van mijn moeder zal treffen. Zij zorgden dat mijn moeder naar Lviv reisde. In de nacht van woensdag op donderdag ben ik naar Lviv in Oekraïne vertrokken. Een dag nadat ik daar was, werd Lviv door raketten getroffen. Gelukkig was ik toen al met mijn moeder onderweg naar Nederland.”
Olga woont en werkt al 12 jaar in Nederland. Zij maakt zich ernstig zorgen over de rest van haar familie in Oekraïne. Inmiddels maakt haar moeder korte wandelingen nabij de woning van Olga en komt een beetje bij van haar belevenissen.