Natuur onder de loep: herfstspreeuwen

Zoetermeer - In deze rubriek schrijven kenners over de natuur in Zoetermeer. Deze week een bijdrage van bioloog Arno van Berge Henegouwen over spreeuwen die in zijn tuin de druiven en appels opeten.

Herfstspreeuwen
In mijn tuin wemelt het van de spreeuwen in september en oktober. Mijn druiven en appels laat ik opeten door spreeuwen die uit het noorden en oosten van Europa ons land passeren op weg naar hun winterkwartieren aan de overkant van de Noordzee, of nog wat verder, Ierland. Natuurlijk, ik eet zelf ook wel van de druiven, maar de meeste laat ik aan de vogels.

Uit mijn werkkamer kijk ik de spreeuwen recht in het gezicht. Mijn druiven zijn nog niet gegist. Was dat wel zo dan zouden de spreeuwen nu stomdronken rollebollend door de tuin tollen. Ondertussen ruziën ze zonder ophouden. En zingen doen ze ook onophoudelijk. Dat ze in zulke grote groepen zijn, heeft te maken met hun sociale verhoudingen. De jonge vogels leren er zingen en de groep is een heuse huwelijksmarkt. 

Wolfgang Amadeus Mozart was gek op ze. Hij hield er een in een kooitje. Er wordt gezegd, dat een van zijn muziekstukken is ontstaan doordat hij goed naar zijn spreeuw luisterde. Spreeuwen imiteren als geen ander. Soms denk ik een andere vogel in de tuin te horen, een scholekster bijvoorbeeld. Maar ik word beduveld. Er zit een spreeuw die wel eens een scholekster heeft horen roepen en dat herinnert hij zich dan. Wulpen zijn ook populair onder spreeuwen. Hun melodieuze roepen doen ze heel goed na. 

De laatste dagen denk ik ’s ochtends vroeg een overvliegend witgatje te horen. Geen spreeuw deze keer, maar een koolmees. Ook al zo’n goede imitator. 

En de spreeuwen? Ik moet wachten tot volgend jaar september. Ik zou dolgelukkig worden als ik dan een spreeuw in de tuin krijg die zich Mozart nog herinnert.