Herbergier en Thomashuis gewaardeerd voor kleinschaligheid

Zoetermeer – Een mooie monumentale boerderij met twee zorginstellingen is sinds april 2013 aan de Zegwaartseweg gevestigd. Het Thomashuis voor negen bewoners met een verstandelijke beperking en de Herbergier voor zeventien bewoners met geheugenproblemen. In niets lijken deze unieke woonvoorzieningen op grote zorginstellingen. Hoe zijn de mooie tevredenheidscijfers van bewoners en familie te verklaren? Zorgondernemerspaar Patricia Burgmeijer en Mark Beijloos van Herbergier Zoetermeer vertellen.

Door André van der Wiel

Via de Zegwaartseweg 64-66a, de brug over, beland je in een lommerrijke groene en rustgevende andere wereld. Rechts het woonhuis van Patricia en Mark die naast de Herbergier wonen. Een warm welkom van hen, de hond en Hester Onderwater die al vanaf het begin medewerker van de Herbergier is. In de opgeknapte boerderij met bijgebouwen hebben mensen een goed leven. Hoe anders was dat op de kop af 451 jaar geleden toen de Watergeuzen deze plek met een lokale gids bereikten om de Spaanse verdedigingslinie te passeren voor Leidens Ontzet. Zonder deze Slag bij Zoetermeer had dit artikel in het Spaanstalige La Revista Regional gestaan.

Patricia en Mark zijn nu vijf jaar zorgondernemers bij de franchiseorganisatie De Drie Notenboomen. “Die mogen ook wel genoemd worden,” trapt Mark, ooit werkzaam in de kinderpsychologie, af. “Ons concept is mooi, kleinschalig huiselijk met intensief contact met bewoners en familie. Daar komt dankbaarheid voor terug. En niet te vergeten willen we ook dat onze medewerkers tevreden zijn.” Hester Onderwater is al vanaf het begin werkzaam hier en trots op de Herbergier. “We hebben een hecht vast team wat lang blijft en stabiel is. Zo raak je goed op elkaar ingespeeld. We organiseren veel activiteiten voor de bewoners.” Mark: “We wonen letterlijk midden in ons werk en dan sta je 24/7 aan. Niets valt tegen, het is druk, maar je krijgt er veel voor terug. We hebben geen managementlagen en kunnen zo bureaucratische regels als rapportages weg houden van de medewerkers. Zo is de zorg maximaal voor onze bewoners.”
Het team bestaat uit 32 medewerkers en acht MBO-stagiairs verzorging, verpleging en maatschappelijke zorg. “We hebben tien vrijwilligers. Maar wat extra tuin- en kookvrijwilligers met ruimte in de middag zou heel welkom zijn,” zeggen de Herbergiers in koor. “Eigenlijk zijn er veel meer kleinschalige woonvoorzieningen nodig. Met drie of vier aanmeldingen per week, terwijl er vier kamers per jaar vrijkomen, moeten we mensen op een interesselijst plaatsen waaruit wij zelf nieuwe bewoners kiezen.” Mark: “Eigenlijk zouden we de buren (Thomashuis red.) moeten wegpesten om extra ruimte te krijgen.” Mark zegt het met een vette knipoog, niet gemeend.

Mark: “Iedereen die belasting betaalt moet hier kunnen komen wonen. Particulier is niet duur. Wel moeten bewoners via een indicatie Wet langdurige Zorg hun persoonsgebonden budget (pgb) regelen. We zijn eigenlijk een soort woningbouwvereniging. Je betaalt altijd dezelfde huur.” Patricia: “In oktober is onze feestmaand, met pizza-avond, modeshow, viskar en uitjes. Op 18 oktober is een feest met het Thomashuis van 16.00 uur tot 20.00 uur. En op 31 oktober een heerlijk slotdiner.” Hester kijkt uit naar de feestweek. “Het is altijd leuk als bewoners en familie feest vieren. Het is dankbaar werk, en we doen zoveel leuks.”

Heeft het gemotiveerde ondernemerspaar nog wensen? Patricia: “dat het concept heel lang kan blijven bestaan. En ik herken alle auto’s van mensen die voorbij komen inmiddels.” Mark: “Mijn wens is onuitvoerbaar, nog kleinschaliger, nog minder prikkels voor de mensen. En heerlijk dat je in de ochtend kunt bedenken wat je in de middag met de bewoners gaat doen.” Wenkend naar Patricia, “ik heb alweer voor een paar jaar bijgetekend, maar dat mag ze niet weten.”