Column: Heeft u een noodpakket in huis?

Dat is misschien niet de eerste vraag die u verwacht bij het openslaan van de krant. Toch stel ik hem bewust. Niet om u bang te maken, maar om u aan het denken te zetten.

Ik zal heel eerlijk met u zijn: in de elf jaar dat ik burgemeester ben, heb ik me nog nooit zoveel zorgen gemaakt over onze vrijheid en onze veiligheid als nu. En ik weet dat ik daar niet alleen in sta. We zien dagelijks beelden van oorlog en onrust. We horen waarschuwingen. En we beseffen steeds vaker dat vrede en veiligheid niet vanzelfsprekend zijn.
Weerbaarheid is het sleutelwoord. Natuurlijk in de letterlijke zin. Door goed voorbereid te zijn op wat er mis kan gaan. Een noodpakket in huis hebben hoort daarbij. Water, een zaklamp, een radio, wat houdbaar eten. Kleine dingen, maar belangrijk om een paar dagen door te kunnen komen, bijvoorbeeld bij een langdurige stroomstoring.

Maar weerbaar zijn gaat verder dan dat. Het gaat ook over onze samenleving. Over hoe we met elkaar omgaan. Of we elkaar nog echt zien. Of we bereid zijn om samen verantwoordelijkheid te nemen.
Tijdens de coronacrisis zagen we hoe groot de bereidheid was om naar elkaar om te kijken. Om boodschappen te doen voor een buur, om aandacht te hebben voor wie alleen was, om elkaar te helpen, gewoon omdat het nodig was. Die veerkracht zit diep in onze samenleving en geeft hoop.
We leven in een tijd waarin veel van ons wordt gevraagd. En ja, dat betekent soms ook: samen de mouwen opstropen. Niet wachten tot iemand anders het oplost, maar zelf een stap zetten. Voor onze eigen veiligheid en voor die van elkaar.

Dus nogmaals: heeft u een noodpakket in huis? Stel die vraag eens thuis, of aan uw buren. En stel dan ook de andere, minstens zo belangrijke vraag: hoe zorgen we dat we er voor elkaar zijn als het erop aankomt?
Want uiteindelijk is dat de sterkste vorm van weerbaarheid: verbondenheid.