Column: Religie - lekker belangrijk: ‘Waar stond jouw wiegje …?’

Toon Vessies, voorganger Vrijzinnig Zoetermeer Adventskerk 

“Mijn wiegie was een stijfselkissie” - goede herinneringen heb ik aan een weekend waarin de geschiedenis van het Levenslied werd verkend. Naast ”Mijn wiegie” zongen wij ook “Mens, durf te leven” ooit door Dirk Witte in 1917 geschreven! Het lied spoort mensen aan meer van het leven te genieten. Het roept ook op niet altijd geijkte paden te volgen.
Waar ooit jouw wieg stond draagt bij aan hoe jouw levensweg eruit is gaan zien. In de eerste vijftien jaar blijven mensen vaak dichtbij normen/waarden die in het gezin worden geleefd. Later maken mensen eigen keuzes. Sommigen blijven dichtbij huis, anderen verkennen de wereld.
Het voor mij benauwende rooms-katholieke klimaat bracht mij begin jaren ‘70 bij de Ekklesia Den Haag. Hier raakte ik zeer geboeid door bevrijdingstheologie en feministische theologie. Leren nadenken over de betekenis van bevrijding én hiermee samenhangende verantwoordelijkheden.
In mijn werk als humanistisch geestelijk begeleider gaf ik vaak les aan jonge verpleegkundigen. Een van mijn vragen was “Waar geloof jij in …?” Vaak werd op ontkennende wijze gereageerd. Jonge moslims en christenen spraken zich - soms verlegen - helder uit over hun geloof. Door de vraag anders te stellen “In welke mate geloof je in jezelf?” ontvouwde zich een ander gesprek. Hoe kunnen we vragen zo stellen dat we elkaar uitnodigen onszelf dieper te laten zien? Ook over gevoelige thema ‘s als gender, klimaat, oorlog en vrede.
Veel mensen lijken te verlangen naar pasklare antwoorden. Door aansluiting te zoeken bij een levensbeschouwelijke dan wel politieke organisatie komen er veel antwoorden naar ons toe. Mogelijk raken de vragen ter verdieping op de achtergrond. Teveel vragen leiden maar tot verwarring, onzekerheid en twijfel.
Na een lange weg voel ik mij meer vertrouwd met durven staan in ‘leegte’, in ‘niet weten’.
Ooit schreef dichter Rainer Maria Rilke: ‘Heb geduld met het onopgeloste in het hart, en probeer de vragen zelf lief te hebben.’
Als voorganger in vrijzinnige kerken neem ik dit besef vaak mee in mijn overwegingen. Steeds verder doordenken, steeds verder doorzien en ademen in genade.
www.iloz.org