Column: Religie, lekker belangrijk - Welk stekje geef je mee?

Onlangs hadden we in de Oosterkerk een avond rond het thema ‘als kinderen andere wegen gaan’. Soms gaat een kind een heel andere weg dan jij als ouder en opvoeder in gedachten had. Dat kan positief zijn, maar ook negatief. Ook wat het geloof betreft kan een kind een ander pad kiezen dan gehoopt en hoe ga je daar dan mee om?

Daar hadden we dus een avond over met een inspirerende spreekster. ‘Welk stekje zou je kunnen meegeven?’, was een van de zinnetjes die na afloop bleef hangen. Ze bedoelde: wat geef je je kind of kinderen mee aan houvast en oriëntatie in een verwarde en verwarrende tijd? Dat is niet om het even. In de kerk putten we uit de bronnen van het christelijk geloof. Die helpen ons en hopelijk ook onze kinderen om een mens van hoop te blijven temidden van zoveel wanhoop en verharding. Om lief te hebben zonder eigenbelang en te verlangen naar rechtvaardigheid. Maar ook als je niet gelooft of niet meer of anders, is het evengoed van belang om je kind of kinderen iets mee te geven tegen de leegte en de onverschilligheid, iets wat groter is dan henzelf. Welk stekje geef je mee? Ik vind dat een spannende vraag, ook omdat je als ouder en ouders soms zo druk bent met van alles en nog wat, dat je nauwelijks toekomt aan wat echt belangrijk is. Een stekje is een belofte van vitaliteit, van groei en bloei, en je wil niets liever dan dat je kind floreert. Maar een stekje is ook kwetsbaar. En wat als je kind een pad inslaat waarvan je weet: dit is niet goed? Ik las een verhaal van een twintiger die zwaar gokverslaafd was geweest. Hij raakte zo’n twintigduizend euro kwijt, maar dat niet alleen: hij stopte ook met zijn studie en bijbaantje en tot overmaat van ramp ging zijn relatie stuk. Hij schaamde zich kapot, maar toen-ie het eindelijk aandurfde om zijn ouders te vertellen dat hij verslaafd was, reageerden ze met: ‘we houden van je.’ Kijk, daar heb je nou zo’n stekje: liefde, niet voor-wat-hoort-wat, maar onvoorwaardelijk. Wat als we die liefde nu eens wat bewuster en nadrukkelijker zouden meegeven aan onze kinderen, aan elkaar en onszelf? Ik geloof toch heilig dat zo’n stekje gaat bloeien! www.iloz.org.

Pieter Baas (predikant Oosterkerk Zoetermeer)