Bij MAX op de koffie: Een leven in het teken van dieren en milieu

Zoetermeer - Regelmatig gaat het Streekblad in gesprek in het nieuwe café Max in bibliotheek Forum. Deze keer spreken we met Lefke Kersten, dieren- en milieu activiste.

Door Marcel Daniëls

De moderne, sportief geklede vitaal ogende vrouw met haar lange grijze haren doet bij deze ontmoeting in niets denken aan dezelfde persoon die met een grijper in de ene hand en een grote plastic zak in de andere op een zondagochtend langs de straten en pleinen in Rokkeveen te vinden is om daar zwerfvuil op te ruimen. 

Persoonlijke vragen

Voor welk paspoort zou je die van jouw in willen ruilen
“Frankrijk; ik ben een francofiel in hart en nieren en de sociale voorzieningen zijn volgens mij redelijk te vergelijken met die van Nederland”.
Wie is je lichtend voorbeeld?
“Greenpeace omdat zij wereldwijd opkomen voor dieren, milieu, zee en aarde, omdat deze dat zelf niet kunnen”.
Waar naar toe met vakantie?
“Ik ga dit jaar niet met vakantie, maar áls ik zou gaan dan zou ik mijn twee dochters mee willen nemen naar Zermatt in Zwitserland, een land waar ik een half jaar heb gewoond toen ik klein was en we niet meer terug mochten naar Indonesië waar we toen woonden”.

Waarom bij MAX op de koffie?
“Omdat ik ben gevraagd” begint Lefke lachend. Maar dan vervolgt ze meer serieus, “ik denk omdat ik veel wil betekenen voor mijn omgeving en dan bedoel ik niet de mensen om mij heen (die mij overigens ook heel dierbaar zijn), maar heel concreet mijn directe leefomgeving en het leven dat zich daarin beweegt”.
Verklaar je nader Lefke, want dit klinkt wel erg zweverig. “Ik voel mij nauw betrokken met alles wat er om mij heen gebeurt. Zo maakte ik gisteren bijvoorbeeld een wandeling naar het centrum toen ik op het fietspad een oude fiets met lekke banden zag staan. Het was duidelijk dat de fiets daar al langere tijd stond, dus heb ik daar via ‘MijnGemeente App’ een melding van gemaakt. Maar ook als er bijvoorbeeld ergens glas ligt op een hinderlijke plaats, zoals op een wandelpad waar veel honden worden uitgelaten maak ik daar melding van. Maar als het dan té lang duurt voordat er iets met de melding wordt gedaan, dan ga ik er zelf mee aan de slag en ruim het op.”

Egels
“Ik heb wat met dieren, al van jongs af aan. In Indonesië hadden we er al veel, honden en katten, maar bijvoorbeeld ook twee apen en papagaaien. We hebben ook langere tijd in Rijswijk gewoond en daar was het bekend dat als je een zwerfdier had, je die bij ons kon brengen. Dan probeerde ons gezin het beestje in leven te houden en het daarna onder te brengen bij een goed adres. En dat is eigenlijk altijd wel gelukt. Inmiddels woon ik al weer langere tijd in Zoetermeer en sinds een jaar of elf ben ik vrijwilliger bij de Egelopvang aan de Spectrumsingel waar je me iedere zaterdagochtend kunt vinden. Ik denk dat mijn fascinatie voor deze beestjes voortkomt uit een reddingsactie van mij als klein kind van een egel in een beerput op Ameland.
En is het schoonmaken van je omgeving? “Dat zit al in me zolang ik me kan herinneren. Ik leerde van mijn ouders al om zuinig te zijn op je omgeving. Het geeft je een goed gevoel en het geeft anderen een goed gevoel en wat wellicht nog belangrijker is, het geeft de dieren in hun omgeving een veilige plek waarbij ze niet bang hoeven te zijn dat bijvoorbeeld plastic materiaal in hun maag terecht komt”.

Bij Max
Wilt u ook bij Max op de koffie? Dat kan. Streekbladjournalist Marcel Daniëls gaat regelmatig met iemand in gesprek. Geef u op via redactiestreekblad@telstarmediacentrum.nl. Vermeld in uw mail waar u het over wilt hebben.