Zoetermeer - Kenners schrijven wekelijks over de natuur in Zoetermeer. Deze week schrijft Arno van Berge Henegouwen over de kweek van een libelle maar vergat de timing van de natuur.
Libelle
Voor de libelle liep het niet goed af. Zij vloog zes maanden te vroeg, al in februari. En daar was ik verantwoordelijk voor. Vorig jaar zomer ving ik in een sloot een libellenlarve. Sindsdien huisde zij in de huiskamer in een klein aquarium. Ik voerde haar met rode muggenlarven. Door de warmte van de huiskamer groeide ze zo voorspoedig op, dat ze al in januari vier keer verveld en zo’n vijf centimeter lang was. En ze maakte aanstalten om het water te verlaten. Om daarbij te helpen plaatste ik een rietstengel in het bakje waarlangs ze omhoog kon klimmen en bracht dat naar de tuintafel buiten.
Het zou een latertje worden.
Terwijl in het larvenlichaam tal van veranderingen gaande waren om de overgang van een leven in water naar lucht mogelijk te maken kroop de libelle in wording langzaam naar boven, zo nu en dan rustend. Nadat zij het water verlaten had begon het laatste deel van de reis. Na zich verankerd te hebben aan de stengel barstte de rug open en tergend langzaam kroop de libelle uit haar laatste larvenhuid. Ik zag het lichaam zwellen door vloeistoffen en lucht die door het lijf gepompt werden. Zo bleef ze zitten terwijl het lijf twee keer zo lang werd en de vleugels zich ontrolden en strekten tot zij hun definitieve vorm bereikten. Het was inmiddels vier uur in de nacht en de libelle maakte nog geen aanstalten om weg te vliegen. Ik besloot haar alleen te laten en naar bed te gaan. De volgende ochtend zat zij er nog steeds. Toen het licht was vloog ze als eerste in het jaar en van haar soort in de ochtendkou weg naar een toekomst zonder levenspartner, mij met haar laatste larvenhuidje en mijn schuldgevoelens achterlatend.