Maaike: "Ik heb zo veel mogelijk werk uit handen genomen van de IC-verpleegkundigen zodat zij hun handen vrij hadden." Foto: RM
Maaike: "Ik heb zo veel mogelijk werk uit handen genomen van de IC-verpleegkundigen zodat zij hun handen vrij hadden." Foto: RM (Foto: )

Veteraan Maaike zette zich in op de IC

Renate Mamber

De Zoetermeerse Maaike Hoogewoning, operatieassistent bij Defensie, ondersteunde tijdens de coronacrisis de IC-afdeling van het Franciscus Gasthuis in Rotterdam. “Heel schrijnend vond ik dat de patiënten geen bezoek meer van familie mochten krijgen. Ook voor de IC-medewerkers was dat zwaar om te ervaren.”

Zoetermeer - Maaike heeft een indrukwekkende staat van dienst. Ze heeft als veteraan meerdere missies achter de rug: een keer Kosovo, twee keer Afghanistan en in 2018 ging ze mee op missie met marineschip Zr.Ms. Karel Doorman. Maar ze had nooit gedacht een uitzending in eigen land mee te maken.

“Zoiets verwacht je niet”, vertelt ze. “Zeker niet dat er dan ook nog een gebrek is aan materiaal als mondkapjes en beschermende kleding. Op uitzending in het buitenland ben je op zoiets alert, maar in Nederland niet. Gelukkig hebben wij op onze IC nooit misgegrepen, maar we hebben wel heel zuinig met ons materiaal moeten omgaan.”

Haar inzet op de IC bestond vooral uit ondersteunende werkzaamheden. “Ik ben geen verpleegkundige, maar ik heb zo veel mogelijk werk uit handen genomen van de IC-verpleegkundigen zodat zij hun handen vrij hadden. Ik deed vooral werk als de IC-kamer klaar maken en patiënten verschonen en draaien.”

Het was een intensieve tijd. “De patiënten bleven binnenkomen. We moesten er een nieuwe ruimte voor inrichten, omdat we ze op de IC niet kwijt konden.” Schrijnend vond ze dat de patiënten uiteindelijk geen bezoek van familie mochten krijgen. “Voor de IC-verpleegkundigen was dat ook zwaar om te ervaren. Ze zijn gewend om de familie te begeleiden. Het enige wat ze konden doen was proberen via beeldbellen de familie erbij te betrekken.”

Het was eveneens een surrealistische tijd. “Het is vreemd om naar je werk te gaan als alle andere mensen verplicht thuis moeten blijven. En als ik een dag vrij had, dan zat ik thuis de kinderen te helpen met rekenen of spellen, omdat ze thuisonderwijs hadden.”

Mensen vragen Maaike regelmatig of haar inzet hier in Nederland te vergelijken is met in het buitenland. “Er zijn wel overeenkomsten”, zegt ze. “In Afghanistan moest je werken onder warme omstandigheden en bleven de gewonden binnenkomen. Ook hier was het door de beschermende kleding erg warm en bleven de patiënten binnenkomen. Maar de situatie eromheen is tijdens een uitzending heftiger. Regelmatig vliegen daar de kogels en de raketten je om de oren.”

Maaike ontving vorig jaar de Witte Anjer, een prijs voor iemand die zich extra inzet voor veteranen. Dit jaar was ze tijdens de aanpaste veteranendag een van de weinige genodigden in de Ridderzaal.

Boek

Over haar uitzending naar Afghanistan scheef ze het boek ‘Oorlog in de operatiekamer’.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden