Saskia Temmink neemt het publiek mee in de verschillende facetten van het leven met verlies. Foto: Annemieke van der Togt
Saskia Temmink neemt het publiek mee in de verschillende facetten van het leven met verlies. Foto: Annemieke van der Togt (Foto: Annemieke van der Togt)

Doet sneeuw pijn? toont treffend het leven met verlies

Marit Nikerk

Hoe leef je je leven nadat je man plotseling is overleden? Met Doet sneeuw pijn, naar het gelijknamige boek van Carolien Spaans, brengt Solo Stories opnieuw een bijzonder verhaal met dit keer Saskia Temmink in de hoofdrol. Op 26 februari is de tragikomische voorstelling te zien in het Stadstheater

Zoetermeer – In het autobiografische verhaal van Carolien Spaans vinden twee geliefden elkaar, beginnen een leven samen en krijgen een zoon. Zoals elk jaar gaat haar man skiën met vrienden – alleen dit jaar komt hij niet terug. Carolien blijft achter met haar zoon en probeert de dood van haar man een plek te geven, maar ook door te gaan met het dagelijks leven.

In Doet sneeuw pijn heeft actrice Saskia Temmink de uitdagende taak om in een monoloog het verhaal uit de doeken te doen. Wat voorbij komt zijn mooie herinneringen voor het bewuste moment dat de telefoon gaat, de begrafenis en het leven in de jaren daarna. Stilistisch wordt dat mooi ondersteund met pilaren en diverse attributen, waar tussen Temmink loopt. Rouw is geen gefaseerd proces, maar zoals in de voorstelling wordt gezegd: "een grote bende". De voorstelling hangt dan ook van flarden en scènes aan elkaar. De vlotte speelstijl onder regie van Benno Hoogveld sluit daar knap op. Temmink schakelt binnen een enkele scène tussen het verleden en haar relativerende terugblik daarop. Ook haar denkbeeldige omgeving van personages weet ze geloofwaardig in de scène te betrekken.

De voorstelling houdt een spiegel voor aan het publiek: of je zelf in een vergelijkbare situatie zit of hebt gezeten, of juist iemand kent die een dierbare is verloren. Want Doet sneeuw pijn is meer dan een monoloog over hoe je omgaat met het gemis. Het kaart ook aan hoe je omgaat met mensen die blijven vragen en advies geven, maar vervolgens afstand van je nemen.

Wie verwacht in een zwaarmoedige voorstelling te komen, komt wellicht wat verrast de zaal uit. Temmink laat alle facetten van het leven met verlies zien: ze relativeert nuchter, lacht, durft boos te zijn en is kwetsbaar. Deze vrouw wil niet zwelgen in verdriet - "wij zijn geen tragisch verhaal" - maar doorgaan met het leven. De voorstelling is wel een intiem verhaal met een treffend einde, die mooi wordt vormgegeven met de bewuste telefoon. De cirkel is rond - maar niet klaar, want als publiek heb je na afloop zeker nog wat na te praten.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden