Logo streekbladzoetermeer.nl


KAMP VUGHT MAAKT INDRUK BIJ GYMNASIASTEN VAN HET ERASMUS COLLEGE

Een persoonlijk relaas van een leerling uit 3 gymnasium……….

Als je aankomt in Kamp Vught merk je meteen dat het er anders is, dat er daar vreselijke dingen zijn gebeurd. De sfeer is daar anders. Als je daar bent dan ga je fluisteren. Het hek staat er nog, een ijzeren hek dat ooit onder stroom heeft gestaan. In de oorlog werd je neergeschoten als je daar in de buurt kwam. Zonder pardon, gewoon dood. Het kan best dat je daar helemaal niet expres kwam, misschien was je wel gewoon verdwaald op weg naar de wc, dat maakte allemaal niets uit. Als je daar zat was je leven niks waard. En als je doodging tijdens het werk was er meer eten voor de rest, en een extra bed. En dat was dat. Als je daar zat moest je alles inleveren je kreeg een pak met een nummer erop, want dat was je, een nummer, en geen persoon. Naast je nummer stond een gekleurd driehoekje; aan de kleur van het driehoekje kon je zien waarvoor je er zat. Was je een crimineel, een verzetsstrijder, of zat je daar voor iets stoms, zoals je geloof. De mannen en vrouwen zaten apart in het kamp en kinderen, die waren daar niet. Als er daar kinderen aankwamen werden zo op de trein gezet naar een ander kamp, hun eigen dood tegemoet, simpelweg omdat de commandant kinderen vervelend vond. Er staat daar nog een monument, met de namen van bijna alle kinderen die vanaf daar de dood zijn ingestuurd. Kinderen van 8, kinderen van 16, allemaal gewoon die trein opgestapt en nooit meer teruggekomen. Het was niet al te best in het kamp: er was weinig eten, het was er stervenskoud en over hygiëne zal ik maar niet beginnen. Natuurlijk waren er wel mensen die terugvochten. Die geen nummer wilden zijn. Zo zat er tussen de vrouwen een verraadster, die alles doorvertelde aan de commandant. Op een dag waren de vrouwen er klaar mee en knipten de verraadster haar haar af. Het was misschien niet heel dramatisch, maar het was toch een kleine overwinning. Als straf werden 74 vrouwen in een cel van 3 bij 1,5 meter gepropt. Ze hebben daar uren vastgezeten. Toen de deur weer openging, waren alle vrouwen of dood of getraumatiseerd voor het leven, omdat ze iemands haar afknipten. Nadat het concentratiekamp gesloten was, is het nog een gevangenis geweest voor NSB’ers en ook nog een tijdje een opvangplaats voor de mensen die midden in het front woonden. En dan denk je toch: hoe hebben wij als Nederlanders zo laag kunnen zinken, dat we hun aangedaan hebben, wat zijn ons hadden aangedaan? Terwijl wij wisten wat het met iemand kon doen. Er is bij het kamp een tentoonstelling over mensen die kamp Vught overleefd hebben. Een foto van hen en daarnaast een foto van een voorwerp dat hun leven bepaald heeft. Het gaat er over voor de hand liggende dingen: van Jodensterren tot de viool van de man, die zich uitte in zijn muziek. Iedereen daar was anders, maar ze waren wel allemaal mensen. En als je er wegloopt, denk je toch heel even aan de mensen die dat nooit gedaan hebben en pink je snel een traan weg.

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox