<p>Robbert Roos Foto: Ron Jenner</p>

Robbert Roos Foto: Ron Jenner

(Foto: Ron Jenner Fotografie)

Sterfgeval

Al lang voordat de Hersenstichting het 'ommetje' bedacht maakten mijn collega en ik ons dagelijkse rondje door de buurt. Elke dag een vaste route die leidt langs het winkelcentrum en door het buurtpark. Vast onderdeel is het hertenkampje waar wij samen genieten van 'onze' hertjes. In de loop der tijd hebben we er al best het nodige meegemaakt. Van pittige schermutselingen, amoureuze toenaderingspogingen tot bevallingen aan toe. Als je er sporadisch langsloopt vallen zulke dingen misschien niet op, maar voor liefhebbers zoals mijn collega en ik die er dagelijks komen, wordt het een soort onderdeel van je eigen leven. Sterker nog, als een van ons vrij is, stuurt de ander een selfie met de hertjes op de achtergrond. Een van de dingen waar we ons we vaker over verbazen is de hoeveelheid eten die er neergegooid wordt. En dan bedoel ik niet een appeltje of een wortel, maar hele pannen rijst, spaghetti met saus en balletjes, couscous of hele broden. Je hoeft volgens mij niet zo heel veel verstand van biologie te hebben om te snappen dat dat niet tot het standaardvoedsel van herten behoort.

'Verdrietig, en ook boos'

Afgelopen week gooide iemand citrusschillen en rotte champignons over het hek. Het mannetjeshert, Harry genaamd, wat hiervan at werd al snel ziek en overleed de volgende ochtend. En nu ben ik verdrietig, en eigenlijk ook gewoon boos. Deze dood was niet nodig geweest. Sommige mensen hebben de overtuiging dat je overtollig voedsel terug moet geven aan de aarde. Dat respecteer ik al wil ik er wel de kanttekening bij maken dat die mensen dat dan vooral in hun eigen tuin of op hun eigen balkon moeten doen. Dan ervaren ze gelijk welke overlast dit kan veroorzaken van plaagdieren zoals ratten. Maar gooi dit niet bij 'onze' herten. Als je het leven, de liefde en geboorte van dieren van zo dichtbij mag beleven weet je dat de dood er ook een keer aan zit te komen. Ik weet het, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Maar een zinloze dood zoals die van deze week had ik liever niet willen ervaren. Dag Harry, ouwe vriend, wij letten wel op je meisjes.

Column Robbert Roos

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden